Quand on s’aime… on s’insulte en alsacien
Un petit poème en alsacien haut-rhinois… mais je vous préviens : celui-ci est un peu plus corsé que les précédents. Il faudra tendre l’oreille, fouiller dans vos souvenirs… et peut-être accepter de se faire gentiment insulter au passage.

Wenn m’r sich liab het…
Dü bìsch min Harzele, des weisch ganz genau,
àwwer mànchmol, dü Wàsserkopf, machsch mi ganz grau.
Dü änderisch dini Meinung drei Mol vor’m Znacht —
« Watterfàhne ! » sàg i… un dü hesch scho glàcht.
« Dü Watterhax ! » sàgsch dü, wenn i bruddel ìn dr Kìch.
« Àwwer nìtt ìwertriiwe ! » sàg i, « lueg ersch emol dich ! »
Dànn spielsch dü dr Isklotz, ganz stolz un ganz stìll,
bis i di froog : « Wìtt e Kuss ? » — « Jo… àwwer nìtt ze viel. »
Bi andere heisst’s Schàtz, Liebling, mon amour,
bi uns fliegt « Wàsserkopf ! » schneller dur d’Tür.
A bìssala schìmpfe, a bìssala lache —
sunscht wär d’Liab jo langweilig… wàs sott m’r màche ?
Un wenn i eines Dàjs nìt schìmpf un nìt bruddel,
wenn i nùmme « Jo, Schàtz » sàg un gar nìt meh muddle,
no rüef dr Dokter — un wart vor àllem nìt bis morje :
Wenn i so nett zu dir bìn, müess m’r sich Sorge màche.
